Ervaringsverhaal van een expert (1/2)

Als je zo’n symposium organiseert, ‘herontdek’ je waardevolle relaties. Ooit was ik practor Christelijke Identiteit voor het mbo. Dat had Dick den Bakker bedacht, één van de drijvende krachten van VERUS. Dick is sinds jaar en dag een inspirator in het christelijk onderwijs en ook binnen de kerk stemt hij ons tot nadenken. Digitale Fontein publiceert deze week twee ‘ervaringsverhalen van een expert’. Onderstaand verhaal gaat over Online-kerkdiensten. Op 4 september is daar een speciale workshop over: Camera! Loopt! door Eric van den Berg, online-expert

Online-kerkdiensten
Verbazingwekkend was het hoe snel er in mijn kerkgemeenschap is om geschakeld van gewone kerkdiensten met een paar honderd mensen in het gebouw (hebben we dat ooit gehad?) naar een opgenomen viering, die zondags online wordt gezet.
En dat geldt voor alle kerken die de gesloten gebouwen omzetten in bereikbare open digitale kanalen. Ik hoor van mensen, die elke zondagochtend met het hele gezin voor de laptop zitten en daar oprecht van genieten. Niet geringe aantallen mensen kijken naar deze diensten en het is niet onmogelijk dat daar ook mensen bij zitten die niet gewoon zijn om in normale tijden een kerkdienst bij te wonen.
Zelf word ik ook best geraakt door zo’n dienst uit het zo vertrouwde kerkgebouw, dat ondertussen meer een onneembare vesting lijkt vanwege alle maatregelen. Het orgel dat bekende klanken speelt, de predikant met haar eigen ondertussen zo vertrouwde manier om een tekst aan de orde te stellen, mede-gemeenteleden die op andere manieren een bijdrage leveren.

En toch..
Daarnaast ontstaat er in de loop van de weken bij mij een gevoel van iets belangrijks te missen. Er wordt veel tijd en energie gestoken om mensen geen ‘geloofsachterstand’ op te laten lopen en daardoor wordt het wekelijkse ritueel van de kerkgang digitaal voortgezet. Echter op de zondagochtend is er een veelheid aan uitzendingen op zowel radio als televisie, die aan deze behoefte van verdieping en beleving van het geloof kunnen voldoen. Waarom zou je daar als kerk dan mee concurreren?

Aandacht voor de gemeenschap
Voor kerken is het wellicht beter om de energie, nu het allemaal nog wel even gaat duren, te gaan verleggen naar de kern van het kerk-zijn: het onderhouden van de geloofsgemeenschap. Het op afstand bij elkaar zijn. Als verleggen een te grote stap is, is het belangrijk om in ieder geval de aandacht voor de onderlinge ontmoeting serieuzer te nemen. Hoe kun je deze realiseren binnen de huidige omstandigheden, waarbij mensen zonder dat iemand dit vraagt al veel meer contact met elkaar zoeken door middel van telefoon en kaarten?
Als je niet meer bij elkaar op bezoek kunt, zouden kerkenraadsleden structureel mensen kunnen bellen om even contact te hebben, vragen hoe het gaat, waar men behoefte aan heeft, welke hulp men nodig heeft, een digitale ontmoeting organiseren. Hoe vaak maken we nu al niet mee, dat spontane ontmoetingen op straat of waar dan ook meer diepgang hebben dan het ‘Hoe gaat het met je?’ van een enkele maand geleden?
Of is deze tijd, die leidt tot meer innerlijke verdieping en rust doordat je op jezelf wordt teruggeworpen, doordat je niet van hot naar her kunt vliegen en rennen, doordat de contacten die je hebt minder vluchtig zijn, al voldoende om je opgenomen te voelen in een wereldwijde en kwetsbare gemeenschap?

Dick den Bakker

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *